वाटा….

येऊन अचानक समोरच्या
सीटवर ती बसली.
नजरेला मिळाली नजर
नि सहजच ती हसली.

डोळे होते बोलत तिचे
ओठ होते निजलेले.
पेटले होते मनी वणवे
भूतकाळी विजलेले.

जमल्या शब्दांच्या महिफिली
अन् भान विरले जगाचे.
जाग म्हणायला राहीलच नाही
राज्य होते फक्त दोघांचे.

तिच्या लाजाऱ्या पापण्या लाजून
लाजेने खाली होत्या झुकलेल्या.
एकत्र आल्या होत्या वाटा
ज्या कुठेतरी होत्या चुकलेल्या.

– प्रशांत
१३/०९/२०१०

#ManachaCanvas